De kracht van de herhaling.
Ik heb het al zo vaak gezegd, maar mijn hobby ‘circus’ komt steeds verder in het nauw.
Het knelt aan alle kanten en ik vraag mij steeds vaker af of het nog wel een volwaardige hobby is.
Tot een jaar of tien geleden ging ik elke maand wel een aantal dagen naar het buitenland om circussen te bezoeken.
Naar Koblenz om Barelli te zien, daarna naar Hannover waar Barum stond, doorkarren naar Bieleveld om Busch-Roland te bezoeken en op de terugweg naar Ibbenburen waar Universal Renz verbleef.
Dat waren mooie reisjes.
Recent vernam ik dat in navolging van Roncalli ook Charles Knie volledig stopt met dieren.
Dus ook geen hondjes en papagaaien meer.
Charles Knie dat nota bene tien jaar terug het meest aantrekkelijke circus was voor circusliefhebbers, vanwege de vele dieren en het prachtige orkest (dat óók al naar huis is gestuurd).
Vanaf 2027 mogen de circussen in Frankrijk twee jaar afbouwen en ook daar valt het doek voor zeeleeuwen, roofdieren en andere dieren die op de lijst staan van wat men ‘wild’ noemt. Terwijl er van wild totaal geen sprake is.
Ik word een beetje moe van mensen die zeggen dat je met je tijd moet meegaan en dat het voor de exploitatie van een circusbedrijf beter is.
Hoewel het natuurlijk de bittere waarheid is. Maar het gaat me om de manier waarop dit allemaal tot stand is gekomen.
De ellenlange propaganda die nu al dertig jaar voort ettert.
Onwaarheden over het houden van dieren die door langbaardige geitenwollen eikels en lelijke mokkels met brillen en puisten zijn verspreid.
Ik ben een voorstander van periodieke controles en bij misstanden dieren weghalen, maar er waren zoveel goede eigenaren en dierentrainers die gewoon de liefde voor hun dieren is ontnomen.
Ik haat lieden die voorheen dieren in hun circus hadden en daar nu tegen ageren.
Pure zwakte.
Dat je er mee stopt is prima, maar geef er niet op af.
Dan de muziek.
Hooguit vijf orkesten in circussen nog in West-Europa tegen vijftig tot voor slechts één decennium terug
Naast de dieren ben ik een liefhebber van livemuziek, dus iedereen die dit leest moet mij wel begrijpen.
Twee belangrijke ingrediënten die mij nou juist vijftig jaar geleden tot circusgek maakte zijn foetsie.
Wat blijft er dan over?
Jazeker er is iets voor in de plaats gekomen.
Ik telde laatst zestig scanners bij een circus en inderdaad is dat imposant.
Maar er zijn eigenlijk nog maar tien acts die je in haast elk circus ziet.
Het is eenheidsworst wat de pot schaft.
Hoelahoep, jongleren, strapaten en een clown met zes acts is de basis van haast elke show.
De wat grotere circussen voegen er met een beetje geluk een motorkogel en rad des doods aan toe.
En dat alles met grote regelmaat allemaal met te harde moderne muziek afkomstig van de laptop.
Het is me allemaal wat, maar ik ga er geen vijf uur meer voor rijden.
Ik heb besloten om uitsluitend nog naar circussen te gaan met een orkest en/of met dieren.
En misschien af en toe een show met echt mooi variété zoals Sandor Donnert’s Magical World of Circus en Circus Harlekino.
Maar twee keer per jaar voor suks is voor mij wel voldoende.
Gelukkig hebben wij – echte liefhebbers – de Kerstdagen voor de boeg.
Daar zit nog wel wat moois tussen, maar we moeten er wel steeds een jaar op wachten.
En wat betreft de toekomst wil ik gewoon meer afwisseling en initiatieven zien.
Flic Flac, horror circus en jaren geleden Africa Africa zijn mooie voorbeelden.
Een voetballiefhebber gaat toch ook niet meer naar het stadion als de bal elke keer dezelfde route rolt…
Tot de volgende keer!
