Op de camping bij Circus Salto: waar dromen op kaartjes belanden.
Ergens tussen de statische caravans en de wapperende vlaggetjes van het washok staat ie weer: de tent van Circus Salto. Geen indrukwekkende skyline van masten en zeildoek zoals bij de grote circussen, maar een compacte, verzorgde chapiteau die perfect past tussen de speeltuin en de kantine. Precies zoals het hoort op een camping, waar dit gezelschap deze zomer dagelijks van de ene naar de andere locatie reist.
Circus Salto, onder leiding van directeur Sander Balk en zijn partner Esther, trekt met een kleine, hechte ploeg van acht artiesten door het land. Geen logistiek leger. Gewoon acht artiesten en een aantal helpende handen die elke dag opnieuw opbouwen, spelen, afbreken en doorreizen.
En toch, of misschien wel juist daardoor, staat er ’s avonds een voorstelling die zich in verzorgdheid en afwerking niet hoeft te verstoppen.
Dromen, groot en klein
De rode draad van de voorstelling is simpel en tegelijk universeel: dromen. Niet alleen de grote circusdroom die Sander als kind ooit zelf koesterde, maar ook de kleine, alledaagse dromen van iedereen in de tent. “Van iets als een nieuwe pen tot geluk voor mijn gezin,” zoals Sander het zelf omschrijft. In de pauze krijgt het publiek kaartjes om die eigen dromen op te schrijven. En na de pauze duiken diezelfde kaartjes onverwacht weer op in de voorstelling. Het is een klein gebaar met groot effect: ineens gaat de show niet meer over acht artiesten in een piste, maar over iedereen die daar die middag zit.
Sander zelf is de verbindende schakel tussen de acts, en schittert als clown met aan zijn zijde de onafscheidelijke buikspreekpop Charlie. Waar een clownsnummer soms als vulling tussen de ‘echte’ acts aanvoelt, is het hier omgekeerd: Sander en Charlie zijn het kloppend hart waarlangs de dromen van de avond zich ontvouwen.
Twee hoogtepunten uit Spanje
Voor het artistieke geweld reist Circus Salto dit jaar met onder meer Melanie Martinez en Michael Ramos uit Spanje. Melanie brengt een verzorgde antipode-act neer, met fraaie rekwisieten die het geheel net dat beetje extra klasse geven. Michael laat zich zien als vlotte diabolo-artiest, met het soort precisie en tempo dat een tent binnen een paar seconden stil krijgt. Samen bouwen ze bovendien een masker-illusie-act op. Een genre dat je tegenwoordig nog maar zelden in het circus tegenkomt.
Vuur als slotakkoord
Het absolute slot is voor de familie Lauenburger, die met vuur het soort spektakel neerzet waar zowel de jongste bezoekers als de opa’s en oma’s op de achterste rij stil van worden. Het is een schotel die in vrijwel elk circus wel eens is opgediend, maar die hier — precies op het juiste moment, na anderhalf uur opbouw rond dromen en verbinding — het verschil maakt tussen een geslaagde middag en een middag waarover nog dagenlang wordt nagepraat.
Op de camping: een Belgisch gezin last minute naar binnen
Na afloop, terwijl de laatste bezoekers nog wat napraten bij de ingang van de tent, staat een Belgisch gezin met drie kinderen nog even stil te praten voordat ze teruglopen naar hun kampeerplek, een paar honderd meter verderop op dezelfde camping.
Ze staan hier al een week, vertellen ze, en hadden aanvankelijk niet eens plannen om naar het circus te gaan. Pas toen ze de aankondiging op het prikbord bij de receptie zagen — en de kinderen begonnen aan te dringen — besloten ze last minute nog kaartjes te kopen, een uurtje voor aanvang. “We hadden er eigenlijk niets over gehoord,” klinkt het, “maar met drie kinderen op de camping is ‘iets met een circus’ natuurlijk al gauw een winnend argument.”
Wat volgde, was meer dan ze hadden verwacht. Vooral het moment met de kaartjes uit de pauze bleef hangen. Een van de kinderen had er in krabbelige letters op geschreven dat hij een hond wilde, en toen dat kaartje — of in elk geval een kaartje dat er verrassend veel op leek — later in de voorstelling weer opdook, ging er een gilletje door de rij. “Zoiets vergeet je niet snel,” zeggen de ouders. “Het voelde alsof de voorstelling heel even echt over ons ging, en niet over een of ander verhaal dat toevallig op een podium wordt verteld.”
Ook de act met vuur aan het eind maakte indruk, al was het vooral de combinatie die bleef hangen: de rust en warmte van het dromen-thema, gevolgd door het spektakel van de familie Lauenburger. “Het begon heel intiem en eindigde met een knal,” klinkt het lachend. “Precies goed voor een middag die we niet hadden gepland, maar die achteraf het hoogtepunt van de vakantie was.”
Terwijl het gezin wegloopt richting hun kampeerplek, is achter hen de tent van Circus Salto alweer bijna afgebroken. Binnen enkele minuten na de voorstelling breken Sander en zijn team én bevriende artiesten (die toevallig een middag circusontspanning opzochten en na afloop ook meehelpen met afbreken) de hele tent af. Klaar om morgen, op een andere camping, exact hetzelfde te doen: een tent optuigen, dromen ophalen, en een volle tent aan het eind van de avond overeind krijgen.
