Voorlopig mijn laatste.
Waar maken we ons tegenwoordig toch druk om?
Ik was bij de eerste voorstelling van Circus Up in Rotterdam en daar zat een dame haar baby te voeden met haar blouse omlaag.
Een paar stoelen verder zag je mensen verontwaardigd kijken.
Een tietje meer of minder gaat niemand dood van.
Op het naaktstrand liggen meer tetten dan zandkorrels en dan hoor je niemand.
Vroeger zeiden we op de kermis:
Hé meid, gooit er es ff een tietje uit.
Nu krijg je meteen drie maanden als je dat roept.
Die baby moet gewoon zijn eten hebben, net zoals Bormpie wel eens een kroketje uit de muur trekt. Klaar is Kees.
Dan kijk ik ook niet of ik toevallig zo’n veganist beledig, die loopt maar lekker door naar de bloemist om daar te gaan watertanden.
Als ik zo’n kleine rakker zie sabbelen dan denk ik: Ja kleine vriend, neem het er goed van!
Alles eruit halen wat er in zit.
Bier kost je straks een fortuin en dit kost je niks.
En als het tepels zijn zo groot als stroopwafels, of kapotgeslagen spiegeleieren, dan kijkt Alfons gewoon even de andere kant op.
Lekker tappen zou ik zeggen. Proost.
Tot slot wil het hebben over de vergankelijkheid van de illusionist.
Ik heb altijd een kolere hekel gehad aan illusionisten en goochelaars.
En dan niet roepen dat ik vroeger zelf ook goochelaar ben geweest en het laatste jaar tevergeefs heb geprobeerd een magische winkel te runnen. Want dat heeft er niets mee te maken.
Vooral illusionisme is de makkelijkste manier om amusement te brengen. Het is niet meer dan: kassie open, kassie dicht.
Een paar zwaarden met geweld tegen elkaar rammen en een vuurvlam produceren uit een 99 euro apparaat van AliExpress.
En dan nog maar te zwijgen over al die magische gebaren alsof Jezus zelf teruggekeerd is op aarde.
Als zanger moet je nog een beetje kunnen zingen, een jongleur moet jaren oefenen net als vele andere disciplines, maar een illusionist is zo succesvol als zijn lekkere wijven die hij ten tonele brengt.
Want zodra je met een dik varken komt aanzetten, kan je direct zonder uitbetaling huiswaarts.
Eigenlijk zijn de bedenkers van magische acts meer artiest dan de uitvoerenden.
Maar bedenk maar eens iets nieuws in deze tijd waarbij alles al te zien is bedacht.
Circussen gaan steeds meer over op acts die door de eigen familie gedaan kunnen worden en wat is er dan mooier dan tien gehavende illusies op de kop tikken en tante Jo en tante Ans in te strakke glitterpakkies heisen.
Succes verzekerd!
Zeker bij mij want ik heb menig spuugbelletje rond mijn waffel moeten afvegen van het lachen.
In Nederland is er magie in vele genres.
Hans Klok voert de boventoon wat betreft snelheid en bekendheid.
Hij is dan ook een van de weinigen waar het wel moeite waard is om naar te kijken, hoewel er momenteel een kaper op de kust ligt en zijn naam is Nigel Otermans.
De één is jaloers op wat hem nog staat te wachten en de ander op wat hij al heeft gedaan.
Nigel is wat mij betreft de gedoodverfde opvolger als het gaat om de toekomst.
En hij verdient het want naast zijn aanstekelijke presentatie is hij uiterst creatief.
Elke periode kent zijn eigen magiërs op zowel het eerste als het tweede plan.
In de jaren zestig en zeventig was dat Fred Kaps, daarna Hans Kazan en nu al dik vijfentwintig jaar Hans Klok.
Maar roem is net als geld, het komt te voet en gaat te paard.
Er zijn er weinigen die nadat ze verdwijnen nog in de herinnering blijven.
Dat maakt een goochelaar al helemaal zinloos om nog maar even mijn ei te leggen.
In het B-cirquit heb je bijvoorbeeld een Rob en Emiel die het jarenlang leuk deden maar nooit echt doorbraken bij het grote publiek. Momenteel moeten zij met lede ogen aanzien hoe de toch al kleine zalen allang niet meer vol zitten.
Die zijn inmiddels ingehaald door het jonge duo Niek en Guy met hun succesvolle eerste eigen theatershow, die meer is dan louter magie.
In Nederland hebben we natuurlijk nog Steven Kazan. Die is meer bekend door zijn slappe TikTok filmpjes, maar trekt wel volle zalen met zijn kindershow. Humor op TikTok schijnt toch succesvol te zijn als het maar flauw genoeg is.
Maakt niet uit, qua verdienmodel doet hij het reuzegoed.
Dan natuurlijk nog wat mindere goden zoals de zichzelf noemende master illusionist Winfried, Christian Farla en Alfredo Lorenzo. Deze laatste heeft veel potentie maar zal dan echt met goede begeleiders moeten gaan werken.
Hij heeft alle ingrediënten voor succes maar blijft op één of andere manier steken op de helft.
Als je het mij vraagt zijn deze laatste, mits dus beter in de markt gezet en Nigel Otermans de echte toekomst in dit oervervelende genre. En dat zeg ik eigenlijk omdat ik er nooit een reet van snap en dat zit me meer dwars dan drie dagen niet poepen.
Dit is voorlopig mijn laatste column.
Voor de slijt er in trekt even iets nieuws.
Ik kom zeer binnenkort terug met de serie ‘Back to the circus 80ties’.
Dat waren prachtige jaren waarin nog veel kon en mocht.
Ik maakte het mee en zal daarover schrijven waarbij waarheid, fictie en drama gecombineerd worden in een meeslepend verhaal door mijn eigen ogen gezien, door mijn eigen oren gehoord en door mijn eigen brein bedacht.
Tot de volgende keer!
