De openingsavond van Circusstad Festival 2026 werd toevertrouwd aan Play Dead van het Canadese collectief People Watching. Een gezelschap dat in korte tijd naam heeft gemaakt met een eigenzinnige mix van circus, dans en fysiek theater.
In deze voorstelling nemen zes performers het publiek mee in een filmische wereld waarin realiteit en verbeelding voortdurend in elkaar overlopen.
Het decor doet denken aan een vervreemde dinersalon of woonkamer uit een andere tijd. Stoelen, tafels, flessen en gordijnen vormen het speelveld waarin de performers zich bewegen. Wat volgt is geen traditioneel circus, maar een fysieke, bijna woordeloze studie naar menselijk gedrag en – vooral – intimiteit. In verschillende vormen: romantisch, platonisch en persoonlijk. Van een ongemakkelijke ontmoeting tot een ogenschijnlijk simpele aanraking die uitgroeit tot een explosie van beweging.
Een van de eerste beelden zet meteen de toon: een performer reageert op het aansteken van een vlammetje. Wat begint als een kleine, realistische reactie, groeit uit tot een fysieke kettingreactie die door het hele lichaam trekt. Die uitvergroting van het alledaagse is typerend voor de voorstelling.
Sferisch en filmisch
Play Dead is bovenal een sferische ervaring. Er hangt continu een gevoel dat er iets staat te gebeuren. Die spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en nooit helemaal losgelaten. Het is een stijl die doet denken aan het werk van Jakop Ahlbom Company: visueel sterk, fysiek intens en met een duidelijke filmische signatuur.
De performers imponeren met hun lichamelijke controle. Lichamen lijken vloeibaar, vervormen, botsen, stapelen en verdwijnen weer in elkaar. Van solo’s naar duetten en groepschoreografieën: alles loopt vloeiend in elkaar over. Het ensemble beweegt als één organisme, soms speels, soms confronterend. Het balanceren op flessen, het draaien van borden en het spelen met objecten voelt als een spel met risico. En dat houdt de aandacht vast.
Timing speelt daarin een grote rol. De precisie waarmee scènes worden opgebouwd en weer worden losgelaten, is indrukwekkend. Het publiek wordt stap voor stap meegenomen in een wereld waarin het menselijke herkenbaar blijft, ondanks de vaak onwerkelijke vormen.
Waar het schuurt
Toch zit daar ook de zwakte van de voorstelling. Het effect lijkt gaandeweg belangrijker te worden dan de inhoudelijke ontwikkeling. Ja, het is allemaal prachtig vormgegeven. Donker, duister, filmisch en tot in detail uitgewerkt. Maar het blijft soms te veel hangen in sfeer.
Dat geldt ook voor de muziek. De soundscape – met snerpende violen, rinkelende flessen en knisperende geluiden – wordt intens ingezet, maar blijft te vaak te lang doorgaan. In plaats van de handeling te ondersteunen, gaat het er soms overheen. Het haalt de focus weg van wat er op het podium gebeurt.
Daarnaast blijft de hoeveelheid circustechniek enigszins beperkt. De fysieke kwaliteiten van de performers zijn onmiskenbaar hoog, maar er had meer variatie en verdieping in de circusdisciplines mogen zitten. Juist omdat het niveau zo hoog ligt, verwacht je daar meer van.
Verdeelde reacties
Wat Play Dead vooral doet, is reacties oproepen. Tijdens de premièreavond zat deze recensent samen met drie andere circuskenners in de zaal. De één was zichtbaar ontroerd, de ander volledig betoverd en een derde gaf aan nog nooit eerder een soortgelijke voorstelling te hebben gezien, maar stoorde zich toch ook aan bepaalde voorstellingsgeluiden.
En daar zit misschien wel de kern. Play Dead is geen voorstelling die iedereen op dezelfde manier raakt. Het is een zintuiglijke totaalervaring die je of volledig meeneemt, of juist op afstand houdt.
Maar juist dat maakt het programmeren van deze voorstelling waardevol. Het laat zien hoe breed en experimenteel hedendaags circus kan zijn.
Eindoordeel: 3,5 ster.
