Op het moment van schrijven van deze column – dank voor de uitnodiging – is het nog anderhalve week voor dat ik vertrek naar mijn eerste speelplaats van de zomertournee.
Een druk schema voor de boeg, met het Circus Harlekino dat ik enkele jaren terug heb gestart, en waarvan ik de naam heb overgenomen van mijn opa. Hij begon ermee in 1989, inmiddels een echte traditie dus. Een traditie die qua leeftijd echter bij lange na niet mee kan met de traditie van circusdieren, die terug gaat naar de oorsprong van het circus, zo’n 250 jaar geleden.
Terug naar nu.
Het jaar 2026, elf jaar na het verbod op wilde dieren in Nederlandse circussen en meer dan ooit speelt de vraag op; hoe verder. Ook bij mij. Als fervent voorstander en liefhebber van het traditionele circus mét dieren is de keus snel gemaakt. Toch kom je als circusondernemer steeds meer onder druk te staan. Zakelijke partners kunnen eisen stellen, publiek is (gelukkig!) kritisch maar soms ook onwetend, en daarmee gevoelig voor geluiden uit een fanatieke hoek van het dierenrechtenactivisme.
Enkele jaren heb ik in de zomerperiode gereisd zonder dieren. Het aanbod was er niet echt, het speelschema intensief en eerlijk gezegd, het beviel me best goed. Relaxed reizen zonder zoektochten naar boeren voor hooi en stro, een afvoerpunt voor de mest en voldoende ruimte om een groot buitenverblijf te kunnen realiseren.
Maar toch mistte er in mijn ogen iets. Het magische; de wonderbaarlijke band tussen mens en dier die nergens mooier ontplooit dan in de circuspiste en mij destijds, als klein jongetje op de eerste rij in het circus van opa, al interesseerde. En juist omdat ik circus met passie maak, voortvloeiend uit mijn eigen jeugdliefde voor het circus, kan ik het niet laten.
Ik kan het niet laten om dieren in het circus op te geven. Ik kan het niet laten om niet in discussie te gaan met een of andere tegenstander. En ik kan niet het laten om ‘nee’ te zeggen tegen het schrijven van deze column, ondanks ik het eigenlijk veel te druk heb.
Het hangt allemaal vast aan een veel te mooie en lange traditie van dieren in het circus. Tradities, waarvan er de laatste jaren al zoveel zijn verdwenen of onder druk staan. Wat geven we onze kinderen in de toekomst nog mee? Alles is te zien op een schermpje, maar live er ‘bijna bovenop zitten’ laat een onuitwisbare indruk achter. En die gun je toch ieder kind?
Bovendien is het zo dat ik als circusondernemer zelf zie, hoe er backstage met de dieren wordt omgegaan. Hoeveel liefde er voor de dieren bestaat, hoeveel werk en toewijding wordt gegeven om dierenwelzijn op de eerste plaats te zetten. Als artiest kun je toch veel eenvoudiger je geld verdienen met een koffertje en 5 kegels als verdienstelijk jongleur.
Het echte antwoord op de vraag ‘Waarom dan toch dieren?’ komt voort uit een onvoorwaardelijke passie voor dieren die maar al te graag wordt gedeeld met het publiek.
De tijd vliegt, dus ondertussen maken we ons ook al op voor het KerstCircus Etten-Leur en Wintercircus Tilburg. Met jaarlijks stijgende bezoekersaantallen kunnen we stellen dat het traditionele circus terug is van nooit helemaal weg geweest – en dat inclusief piste met zaagsel, live orkest én dieren.
Deze zomer reist Andrejs Fjodorovs met mijn circus mee. Ik ben er trots op een act die rechtstreeks uit Monte-Carlo afkomstig is, te kunnen tonen aan het verwende, Nederlandse circuspubliek. En stiekem diep in mijn circushart, ook weer blij dat kinderen van alle leeftijden kunnen genieten van de unieke band tussen mens en dier.
Kevin van Geet | Circusondernemer maar vooral dierenvriend!
