Tijdens het wereldberoemde Festival International du Cirque de Monte-Carlo stond dit jaar ook de Nederlandse circusartiest Daniel Simu in de piste.
Met zijn zelfgebouwde Acrobot – een onverwacht behendige robot – viel hij op tussen de klassieke wereldacts. Circusweb sprak Simu over hedendaags circus, traditie en zijn bijzondere week in Monaco.
Daniel in Monte Carlo. (Foto door: Robert Sterzik)
Wat maakte spelen op het Circusfestival van Monte Carlo voor jou zo bijzonder?
“Alleen al de uitnodiging was een enorme eer. Je staat daar tussen absolute wereldtop en dan hoor je ook nog eens van collega’s dat ze je idee met die robot leuk, grappig en origineel vinden. Mijn week kon eigenlijk al niet meer stuk.
Spelen voor zo’n 4000 mensen in één tent blijft iets bijzonders. Ik stond vrij vroeg in de ruim vier uur durende show, dus het publiek zat nog vol energie. Dat ik, ondanks dat ik echt een buitenbeentje was, ook nog een prijs won, had ik totaal niet verwacht. De Prix Pastorale krijgen was een fantastische afsluiter.
Mijn persoonlijke hoogtepunt was misschien wel dat een aantal vrienden speciaal naar Monaco is gereisd om me te zien spelen. Die steun voelde ik enorm.”
Je act wordt vaak gezien als ‘hedendaags circus’. Hoe past zoiets op een traditioneel circusfestival als Monte Carlo?
“Tsja, wat is eigenlijk hedendaags? In alle tijden zijn er nieuwe uitvindingen in het circus gepresenteerd. Als je nu kijkt, zie je juist in klassieke circussen volop lasers, drones en hoverboards. In die zin is vernieuwing altijd onderdeel geweest van de traditie.
Ik denk dat mijn robot goed past in de lijn van clowns en jongleurs die ook echte uitvinders waren, zoals Alfons Virkaus of de Rastelli Clowns.
De Acrobot is misschien nieuw, maar de kern van mijn act is heel klassiek: geen ingewikkeld verhaal of zware emoties, maar gewoon sterke trucs en goede grappen. Mensen komen naar het circus om verrast en verwonderd te worden. En wat doet dat beter dan een robot die ineens verrassend behendig blijkt?”
Daniel in Monte Carlo. (Foto door: Flo)
Zien we jullie nu vaker terug in traditionele circussen?
“Die kans is zeker aanwezig. Afgelopen winter stond ik al in de piste bij Circus Salto Natale in Zürich en daar werkte de act heel goed tussen de andere nummers. Er is duidelijk interesse.
Daarom ben ik nu bezig met het opleiden van andere spelers: sterke acrobaten die ook met de robot willen werken. Als alles goed loopt, is het goed mogelijk dat de Acrobot komende winter op meerdere plekken tegelijk te zien is.”
Daniel bij Salto Natale. (Foto door: Patrik Klaus)
Krijg je tijdens zo’n festival zelf ook tijd om andere acts te bekijken?
“Gelukkig wel. Ik heb veel kunnen zien en dat maakt zo’n festival extra bijzonder. Het was geweldig om Andrejs Fjodorovs weer te zien met zijn duiven en honden. Achttien jaar geleden speelden we samen nog diabolo in een park in Utrecht.
Ik sprak veel met Ilya Kotenyov; zijn haarhang-act met zijn familie vond ik echt bijzonder en die Zilveren Clown was volledig terecht.
Fame! (Foto door: Robert Sterzik)
Het meest spectaculair vond ik Troupe Kolfe met hun combinatie van springplank en icarian games. Maar wat me misschien wel het meest verbaasde, was de Troupe uit Suining: drie meisjes van 12, 15 en 17 jaar die ongelofelijke partner-handstanden lieten zien. Ze wonnen goud bij New Generation én – totaal onverwacht – ook nog een Gouden Clown in de hoofdcompetitie, terwijl ze daar als minderjarigen eigenlijk niet eens officieel aan meededen.”
