Dikke sigaren.
Drie heren en één dame zitten gezellig in een peperduur restaurant met voor zich een peperduur glas wijn en in hun bakkes een peperdure sigaar. Het zijn de eigenaren van Social Deal, die zich te barsten lachen om het resultaat van het ‘door hen georganiseerde’ kerstcircus.
Even ter informatie: er waren in de afgelopen kerstperiode tweeëntwintig circussen, waarvan twaalf hun kaarten aanboden via dit platform met een totaliteit van ongeveer zeventigduizend verkochte tickets.
Van de twaalf deelnemende circussen verkochten de meesten meer dan de helft van de kaarten via Social Deal. Gemiddeld aangeboden voor 22.50 waarvan 35 procent afdracht wordt gevraagd. Social Deal pakt dus 7.50 per kaart en het circus 15 euro. 70.000 x 7.50 is ruim een half miljoen euro omzet.
Een column als deze kan ik nauwelijks schrijven zonder gebruik te maken van eigen ervaringen en opgedane wijsheid.
De laatste vijf jaar van mijn bedrijf Borm Festiviteiten draaide de binnenkomst van opdrachten voornamelijk op Google Adwords oftewel: betaalde advertenties.
Vroeger betaalden we de Gouden Gids vijftigduizend gulden per jaar om in heel Nederland met een achtste pagina onder verhuur te staan en dat leverde anderhalf miljoen gulden werk op. Bij Google Adwords kon je bieden op zoekwoorden om als eerste zichtbaar te zijn. Op het laatst betaalde mijn bedrijf twintigduizend euro per maand voor amper een ton werk.
Da’s andere koek hè…
De platforms lachen zich vierkant in de rondte en de datacenters groeien als paddestoelen uit de grond. De eigenaren zijn triljoenairs en zo ondergaan we een nieuwe vorm van slavernij en… nu ook voor de blanken.
Het probleem is dat er geen weg terug is. Zonder namen te noemen waren er afgelopen kerstperiode twee circussen die eigenlijk niet wilde samenwerken met Social Deal, maar na tegenvallende kaartverkoop een paar weken vooraf toch overstag gingen.
Het bekende nadeel is dat je de officiële toegangsprijs moet opschroeven om de kopers hun voordeel te laten zien.
En de consument neemt tegenwoordig geen genoegen meer met vijftien procent korting, dus moet je het nog flink opschroeven ook.
Wat wijsheid is weet ik eerlijk gezegd niet. Ik weet wel dat zonder kaarten aan te bieden via het platform circussen als Hilversum, Haarlem en Dordrecht nooit aan zoveel bezoekers komen. Of toch?
Carré, Etten Leur en Leeuwarden zijn voorbeelden van zorgvuldig opgebouwde reputaties zonder gebruik te maken van de weggeefprijzen. Om als voorbeeld Etten Leur te nemen die elk jaar duizend bezoekers extra toevoegt doordat ze een eerlijke toegangsprijs heffen met hooguit een vijf euro kortingsactie.
In combinatie met een prachtige productie kan dit eigenlijk niet meer mis gaan. Hetzelfde geldt voor Leeuwarden.
En ik weet dat beide directies heus wel eens denken zo van “doe ik het of doe ik het niet”. Maar ze staan sterk in hun schoenen. Bovendien moet je bij jezelf te rade gaan of vijftien euro per kaartje ontvangen eer doet aan waar je mee bezig bent. Een bioscoopkaartje kost hetzelfde.
Dat dan de verkoop van een blikje en een zak popcorn moet bijdragen aan een nog te behalen winst is mijns inziens treurig.
Carré raakt uitverkocht op de bijna veertigjarige constante Wereldkerstcircus-kwaliteit en is eigenlijk niet te vergelijken met welk kerstcircus dan ook.
De grote winnaar is dus niet Haarlem, Dordrecht of wie dan ook, maar het grote Nederlandse Circus Social Deal die zonder tent, dieren, orkest of artiesten vijf ton kon bijschrijven op hun rekening.
Drie heren in maatkostuum en één dame in mantelpakje zitten in een peperduur restaurant….
Ze lachen zich het apenzuur om al die hardwerkende circusmensen die tot hun knieën in de sneeuw staan om hun tent netjes in de wagens te krijgen. Ze zijn de onbetwiste kampioenen met slechts een laptop.
Tot de volgende keer!
