Donderdag 13 augustus, openingsdag van het Circusbende Festival – editie nummer acht. Onder de bomen van het Groene Veld, een culturele vrijplaats aan de rand van Amsterdam-Noord, is het prima schuilen voor de ergste zomerhitte…
Tussen oude loodsen, silo’s en gekke hoekjes is een klein circusdorp neergestreken. Bijna alsof het er altijd staat. Je zou het zo graag willen geloven.
Circusbende is een beetje als de Parade (het in de Randstad tamelijk bekende reizende theaterfestival), maar dan met een ratjetoe aan voorstellingen toegespitst op circus, en vooral een flinke slag rauwer, down to earth en zo toegankelijk als een festival in Nederland realistisch kan zijn. In haar achtste editie presenteert ze bovendien weer een flink aantal acts en shows die niet eerder (of nauwelijks) in Nederland te zien zijn geweest, noch op andere ‘mainstream’ festivals in de internationale circusindustrie.
Kersvers
Het vrij toegankelijke Kersvers-programma staat in die zin voor Circusbende ten top. Op donderdag zien we vier verrassend creatieve acts van jonge artiesten, die zonder opsmuk de aandacht van het publiek trekken.
Aapo Honkanen bijt de spits af met springerig vrolijke cyrwheel-act en een vleugje poppenspel, Agnes Richter krijgt wonderwaar zelfs alle kids stil tijdens haar fijne pure diabolospel.
En Johanna Nicholson doet het ogenschijnlijk verrassend klassiek aan in een kneitersterke straps-performance, met mooie splits en leuke persiflage op de typische burlesk watershow.
Maar de collectieve spanning loopt pas echt op tijdens de trapeze-solo Marcello van Andrea Monterosso, aankomende vierdejaars student aan de nationale circusschool in Frankrijk. Eerst aan één, daarna aan twee trapezes, neemt hij indrukwekkende risico’s in een serie kleine vluchten en onderstoven ‘catches’ aan handen en ellebogen. De thematische laag van een ‘slachthuis’ (de vertaling van het Italiaanse woord ‘Marcello’) komt op een enigszins subtiele manier tot uiting in de muziek én letterlijk door enkele krachtige meat hooks (een bekende trapeze trick, waarbij de luchtacrobaat het lichaam verticaal om de arm buigt).
Stickman
In het bredere Circusbende-programma biedt Kersvers één van de meest circusdiscipline-pure voorstellingen. Maar op de randen van het circus-genre (laten we vooral de liefde koesteren voor het gebrek aan duidelijke hokjes daarin) biedt dit festival minstens even interessant aanbod. Op de openingsdag programmeert Circusbende de Nederlandse première van Stickman, een vijftig minuten durende (bijna-)solovoorstelling met één artiest (Darragh McLoughlin), een houten stok, een tv-scherm en enkele kleine rekwisieten.
Puur minimalisme, en dat lijkt wat atypisch voor Circusbende, waarbij je toch vooral denkt aan kleurrijke chaos, punkige clowns en rondparaderende acrobaat-muzikanten (zoals je die later in het festivalprogramma meer tegenkomt).
Maar evengoed als minimalistisch, is Stickman ook absurdistisch en humoristisch. De voorstelling oogt bijna als een tentoonstelling of performance in een klinisch museum, maar de serieuze uitstraling zet je absoluut op het verkeerde spoor.
Na een eenvoudig grappige serie balances van de stok op alle plekken van McLoughlin’s lichaam, begeleid door silly commentaartjes van een tv-scherm, ontwikkelt de voorstelling zich tot een bijzonder interessante monoloog over kijken en bekeken worden. Uiteindelijk blijven we feitelijk achter als medeplichtigen aan moord. Klinkt allemaal bizar, en dat is het gelukkig ook.
Maar als je ziet, spreekt dit volledig voor zich. Die dubbele ervaring maakt Stickman een stille, briljante opener van de achtste Circusbende-editie.
Beleef Circusbende 2026 op twee verschillende locaties met parels van voorstellingen:
- 13 t/m 16 augustus: Het Groene Veld, Amsterdam Noord
- 27 t/m 30 augustus: Erasmuspark, Amsterdam West
Ontdek het hele programma en meer informatie over de voorstellingen door hier te klikken.
