Ik zit op een stoel rondom de piste, want het woord ‘loge’ is toch meer bestemd voor een groot professioneel circus.
Links en rechts van mij kleine kindjes en ik geniet van het genieten wat zij doen.
Af en toe lach ik naar hen en werpen ze zo’n prachtige kinderlach terug, waarbij elk mens het hart doet smelten.
Ik zit in Circus Barani dat voorstellingen geeft in Noord-Scharwoude.
Vorig jaar bezocht ik hen ook en ik dacht dat ik er maar weer eens een kijkje moest nemen.
‘De jaarlijkse controle’, zullen we maar zeggen.
Circus Barani noemt zichzelf Nationaal Circus, in mijn ogen honderd procent onterecht, omdat het gewoon een Duits circus is dat in Nederland speelt.
Maar goed, het klinkt leuk, maar het zorgt denk ik voor geen enkele bezoeker extra. Want vandaag zat ik in een tent met nog geen dertig bezoekers.
Het is lastig om dit circus een eerlijke beoordeling te geven, want met ‘professioneel’ heeft het niets te maken.
Maar daar gaat het bij zo’n circus niet om.
Het gaat erom dat de boodschappen gedaan kunnen worden en er om de paar jaar andere een jong gebruikte Mercedes gekocht kan worden.
Kortom: een bedrijfsvoering die niet gebaseerd is op de ambitie om prachtig circus te maken, maar om te overleven omdat ze niets anders kunnen.
Begint allemaal best negatief hè.
Maar dan het volgende: als je voor tien of vijftien euro naar binnen kan wat mag je dan verwachten?
Ja goed geraden, een kindershow.
En dat is het dan ook, niets meer maar ook niets minder.
En ik vind dat ik als recensent het met een dikke roze bril moet bezien.
Ik begin bij het eind en dat is dat de kinderen een leuke middag hadden en de ouders heus wel eens dachten: “Lieve God, dit kan toch niet?!”
Bij Barani overkomt je een relatief kinderachtige voorstelling waarbij eigenlijk – op de twee luchtnummers van Amber Blokker na – veel flauwekul wordt aangeboden.
Wat dat betreft beviel de voorstelling mij vorig jaar beter.
De show wordt geheel door eigen mensen gedaan met aanvulling van Frank van Hulle.
Franks presentatie doet het prima als clown en daarnaast wat acts gericht op de doelgroep.
De familie van Hulle doet ook de toernee en ik vraag mij weleens af wat zo’n circus als dit zou moeten zonder dit soort mensen.
Je ziet duidelijk dat zij toch een andere kijk hebben op entertainment en in de toneelwereld zou men zeggen “dat het voor een goed acteur moeilijk spelen is als het merendeel van je medespelers ondermaats is”.
Dit jaar te veel van hun kleine kinderen in de piste, een redelijk quick change-nummer, de twee verdienstelijke luchtnummers van Amber en een aardig bokkennummer. Maar verder: veel makkelijke dingen, wat elk mens na drie uur oefenen ook kan doen.
Het slotnummer met messen gooien, lichtkoepels en vuurspuwen is wel weer te pruimen.
Toch mogen we blij zijn dat vooral de wat kleinere plaatsen nog steeds bezoek krijgen van een circus.
Er is het afgelopen jaar veel gedaan aan de uitstraling van de trailers met mooie totale bestickering in een stijl die is blijven steken in de 80ties, maar die mij prima bevalt als zestigjarige nostalgie-aanbidder.
Wat dat betreft staat er een aardig circus.
Maar als je in de pauze aan het buffet een Fanta bestelt en de dame in kwestie patat in de frituurpan gooit en vraagt “Of ik er mayonaise bij wil?!”
Ik zeg: “Nee ik wil graag een Fanta”.
Ze kijkt me boos aan en trekt een gezicht zoals alleen vrouwen dat kunnen, dan denk ik; ‘Jullie moeten nog heel veel leren’.
Misschien na jaren in Nederland eens onze taal, als voorbeeld.
De conclusie is dat dit circus leuk is voor de gevraagde entree en vooral in dorpjes moet spelen waar men niet zo veel gewend is.
Maar ga er niet per vergissing heen als je zonder kindjes als volwassenen denkt; leuk, gezellig weer eens naar het circus.
Dan ben je voor altijd genezen.
Maar…er is een maar. Als je verwacht dat je voor anderhalf tientje cirque du Soleil te zien krijgt ben je zelf ook een ezel.
