De show begint.
Ik ben veertien jaar en heb de eerste circusbezoeken al achter de rug.
In dezer jaren kwam er elk jaar een groot Duits circus naar Nederland. Onder het management van de man met de hoed en de sigaar: Jos Mullens. Of zoals hij zichzelf graag noemde: ‘generaal manager Jos Mullens’.
In 1977 Gebruder Althoff, in 1978 Sarrasani en in 1979 Busch Roland. Elk jaar werd door zo’n circus ook Haarlem aangedaan en mijn vader had dan vrijkaarten of kortingsbonnen, omdat hij een poster plakte op de ruit van zijn winkel in Beverwijk.
We gingen dus elk jaar naar het grote circus.
Mijn zus mee, mijn moeder niet.
Die bleef gezellig thuis met een breiwerkje.
Mijn moeder was niet geïnteresseerd in de kunsten, maar maakte de beste ballen gehakt van de wereld.
Ja, een kind vind altijd iets moois bij zijn ouders.
Mijn vader was net als ik een circusliefhebber, maar het bleef bij eenmaal per jaar.
De herinneringen van toen, de geur, de sfeer, die staan mij nog helder voor de geest en als ik mijn ogen sluit proef in de atmosfeer weer. Ook met ogen open trouwens.
Het meeste wat mij is bijgebleven is toch Busch Roland in 1979.
Waarschijnlijk omdat we daar twee keer heen gingen, op mijn verzoek.
Op het moment dat ik dit schrijf heb ik het programmaboekje in mijn handen en daarin zie ik een prachtige grote hoogglansfoto van Rob van Hout, die ik in latere jaren kocht. Op die foto staat Busch Roland in volle glorie opgebouwd op het Malieveld in Den Haag.
Prachtige dierennummers afkomstig van het Zwitserse Circus Knie en de mooiste variéténummers maakten deel uit van het programma.
En nu maak ik het bruggetje naar 1980.
Ik sla de TROS Kompas open en zie daar een tweepagina groot bericht over het nieuwe Nederlandse Circus Bassie en Adriaan, dat binnenkort première heeft in Haarlem Schalkwijk.
Diezelfde dag een bericht in de AVRO bode over het nieuwe Circus Holiday met een vette kortingsbon van zevenguldenvijftig.
Terwijl Bassie en Adriaan in Haarlem komen, staat Holiday in IJmuiden.
Ik ga naar beide.
Eerst naar Bassie en Adriaan.
De première avond heb ik dus meegemaakt.
Het goot uit de lucht en producent Joop van den Ende liep in zo’n geel oliepak over het terrein.
Het circus had alles wat een circus moet hebben.
Naast de vele dieren als leeuwen, olifanten, paarden, apen, beren en zeeleeuwen zag je er prima variété-artiesten.
De tent zat afgeladen vol wat het hele seizoen niet anders zou worden.
De populariteit van de twee clowns was op zijn hoogtepunt en daar profiteerde het circus van. Het werd een succesvolle tocht langs 120 steden in Nederland.
Er was een enorme investering gedaan met de gloednieuwe 32 meter roodgele viermasten tent en de circa 20 vrachtwagens.
De show was helemaal af met een prima live orkest.
Joop van den Ende had nogal wat revue-ervaring met André van Duin en stak alle artiesten bij zowel de openingsparade als de finale in oogverblindende kostuums.
Het was een circusrevue van hoog niveau en ik bezocht als kersvers circusbroekie de show dat jaar zeker vijf of zes keer.
Wordt vervolgd!
