Amusement van toen.
Vooral in de jaren zestig en zeventig barste het van de feestavonden georganiseerd door bedrijven en het personeel kwam daar in grote getale op af.
Nederland kende honderden bekende en minder bekende zogenaamde ‘schnabbelartiesten’ die daar hun brood prima mee konden verdienen.
Peter Grooney en Tony Wilson waren er daar twee van en vormden een komisch duo vergelijkbaar met Johnny en Rijk, De Wama’s en de Mounties.
Hoewel minder bekend, zeker niet minder succesvol.
Tony Wilson kennen we natuurlijk allemaal in zijn latere rol van spreekstalmeester in het Wereldkerstcircus Carré, maar zijn eigenlijke roots was toch het optreden met een eigen repertoire. En vooral in de eerste twintig jaar van zijn carrière samen met Grooney.
Het is een haast vergeten vorm van variété en persoonlijk vind ik dat beide heren nooit de waardering hebben gekregen die zij verdienden.
Wilson was de komiek en Grooney de aangever, een formule die destijds veel in trek was.
Peter Grooney was voor mij als een God, immers in mijn jonge jaren was het mijn grote voorbeeld.
Weliswaar hadden we een totaal verschillende stijl, maar ik leerde van hem zo ontzettend veel.
Zoals Ron Ronell de bekende Haagse entertainer John van Brussel als voorbeeld had en Martijn Martell de meervoudig Nederlands kampioen kindergoochelen Henk Driessen, zo had ik Peter Grooney.
Peter en Tony werkten zich het schompes zowel als duo als solo.
Vrijdagavond samen een revue voor Douwe Egberts, zaterdagochtend een kleutershow in Amstelveen, s’middags met de Dik voor Mekaarshow in Den Haag en s’avonds weer als komisch duo op de planken in Krasnapolsky. Het was destijds heel normaal.
Tony had het talent om mensen vreselijk te laten lachen. Misschien nog wel meer dan de veel bekendere Piet Bambergen.
Peter was een kei in het bij elkaar zoeken van de juiste grappen.
Peter had min of meer de leiding en vooral in de avondvoorstellingen werd het duo vaak aangevuld met een illusionist, een accordeonduo, kunstfluiter en jongleur.
De latere bekende musicalster Henk Poort was slagwerker in hun begeleidende trio.
Maar de feestavonden werden minder en ook het aantal kindervoorstellingen nam af en de jaren tachtig werden moeilijker.
Het werd te duur en beide heren gingen steeds vaker solo werken.
Tony als allround entertainer (die van vele markten thuis was), maar bij Peter bleef het steken bij kinderamusement.
Eind jaren tachtig hadden ze nog een succesje met de Jaap Aap theatershow onder licentie van Andre van Duin.
De jaren negentig waren vooral voor Grooney een dieptepunt met zeer weinig aanbiedingen.
Toen Bas van Toor in de eerste jaren van deze eeuw aanbood om met hem te werken heeft hij toch nog vijf mooie laatste jaren gehad binnen het vak.
Wilson deed her zakelijk gezien beter en dat kwam omdat hij meerdere kaarten in handen had.
Van presentatiewerk tot table magic en daarbij ook een leuke amusante kindershow.
Alles bij elkaar goed genoeg om de boterham prima te verdienen.
Ik heb de zestiger en zeventiger jaren niet actief meegemaak,t maar Peter vertelde mij erover tijdens de honderden avonden die we bij elkaar zaten.
Ik luisterde met rode oren van opwinding en zoog de verhalen als een spons tot mij.
Artiesten als Peter en Tony moesten hard werken voor hun succes want niet elke zaal was even makkelijk.
Wat te denken van die keer dat het bedrijf al failliet was maar de feestavond liet doorgaan?!
Tachtig procent van de zaal was leeg en de mensen die er wel waren, waren niet in een al te beste stemming.
En dan scoren…
Dan pas bewijs je wie je bent.
En beide heren hadden dat voor de volle honderd procent in zich.
Er wordt nog regelmatig geschreven over coryfeeën van toen maar zelden over artiesten als deze.
Ze verdienen het om nooit of te nimmer vergeten te worden.
Tot de volgende keer!
