Een tussendoortje. Ik ben nu over de honderd columns heen en heb in de loop der tijd tegen flink wat schenen aangeschopt.
Bij één zelfs zo hard dat hij geen onderbeen meer over heeft. Maar wie ben ík eigenlijk dan wel?
In mijn eerste column ruim twee jaar geleden heb ik hier al eens over geschreven maar voor de nieuwkomers nog maar een keertje.
Omdat er niemand is die – naast ikzelf – een column schrijft waar mij nu eens de maat word genomen doe ik het zelf wel. En wie kan dat beter?
Ik ben een niet zo’n geslaagd zakenman die in de wieg was gelegd om miljarden te verdienen. Maar helaas bleef het steken bij slechts een paar miljoen.
Een grote teleurstelling dus.
Altijd alles beter weten en overal commentator op hebben, terwijl ik zelf haast niets kan.
Ik sta er bij, ik kijk er naar en ratel er gewoon een riedeltje kritiek op los. Herkennen jullie jezelf al een beetje?
In feite ben ik niet anders dan bijna iedereen, maar ik zeg het en ik schrijf het en dat maakt onbemind.
Hoe vaak kom ik mensen tegen die allerlei lulverhalen ophangen over anderen, terwijl als het betreffende lijdend voorwerp erbij staat ie een chocoladeletter in de kont geduwd krijgt.
Ik ben een tikkeltje ordinair, eet spareribs met mijn handen en kluif graag aan kippenbouten. In gezelschap heb ik het hoogste woord en krijgt een ander haast geen gelegenheid iets te zeggen. Een uiterst nare eigenschap.
Ik ben gevoelig voor verslavingen. In mijn jonge jaren was ik verslaafd aan seks, later heb ik minimaal anderhalf miljoen vergokt en de laatste jaren slik ik elke dag vier paracetamollen, terwijl ik niks mankeer.
Ik ben ruim twintig jaar geleden gescheiden maar dat is altijd de schuld van twee partijen. In mijn geval waren dat de vrouw en de schoonmoeder. God wat was ik een klootzak in die dagen. Nog steeds trouwens.
Mijn leven is een aaneenschakeling van mislukkingen met heel af en toe een klein succesje.
Van de tien dingen gingen er zeven in rook op. Maar ik deed het!
En de drie die wel lukten waren voldoende om onafhankelijk te leven.
Op mijn muil gaan is voor mij geen enkel probleem. Het is een gewoonte geworden en ben daar ben ik dus immuun voor geraakt.
Uiteraard waren de mislukte avonturen altijd de schuld van anderen en voor de gelukte zaken draag ik zelf de medailles.
Herkennen jullie weer iets?
Ach, ik ben niet zo heel veel anders dan iedereen.
Ook ik leer nooit van mijn fouten en herhaal ze steeds opnieuw.
Ik stoot mij graag meerdere keren aan dezelfde steen.
Aan zelfkastijding geen gebrek dus.
Maar, er is natuurlijk altijd een maar.
Ik heb wel geleefd, zag de hele wereld, heb ondanks mijn gebreken een select aantal trouwe vrienden en mijn tweede huwelijk is een groot succes.
Getemperd door het leven, laten we het daarop houden.
Mijn columns wijken af van de gemiddelde circusverhalen.
Ik probeer circus en theater te combineren met een beetje satire.
Mocht ik onverhoopt over de schreef gaan dan mag je mij altijd contacten.
Ik ben bereikbaar op elke zaterdag, behalve in het weekend.
Ik weet dat er mensen zijn die mij niet kunnen luchten of zien.
Dat zijn diegenen die de hele zondag op Circusweb kijken of ik er al op sta.
Tot de volgende keer!
