Hunkeren.
Waarom slaan circusmensen elkaar verrot (figuurlijk) om de volgende week weer met elkaar te werken?
Waarom werken circusartiesten weer voor hetzelfde circus terwijl ze van de vorige keer nog centjes krijgen?
Waarom plaats ik leuke dingen op Facebook terwijl het aantal likes verschrikkelijk tegen valt?
We hunkeren naar erkenning en aandacht en dat wint het van ons verstandelijk vermogen.
Onze intelligentie zegt nee maar onze dadendrang is er niet tegen opgewassen.
Om bij het laatste te beginnen.
Likes op Facebook staan eigenlijk gelijk aan applaus van publiek.
Vooral de laatste maanden zijn de likes tot een dieptepunt gezakt en niet alleen bij mij.
Misschien heeft het te maken met het nieuwe algoritme dat Facebook hanteert.
En steeds meer mensen haken af door de uiterst vervelende zooi tussen de echte vriendenberichten.
Ook ik ben een aandachttrekker dat betekent dat ik afhankelijk ben van likes zoals een kettingroker snakt naar sigaretten en een alcoholist naar drank.
Als ik een bericht plaats, kijk ik om de tien minuten wie er heeft gereageerd.
Het is gewoon te sneu voor woorden.
Nu snap ik natuurlijk ook wel dat ik een omstreden persoon ben en er mensen zijn die niet met mij gezien willen worden, want: hun stront schijnt naar hyacinten te ruiken.
Pas als je veel succes begint te krijgen of het opnieuw verkrijgt, haken ze weer aan.
Succes trekt mensen aan en mislukking jaagt ze weg.
Even terug naar waar ik deze column mee begon.
Ik hoor hier en daar wel eens zeggen dat het voor René Duursma onmogelijk is ooit nog iets met circus te doen, omdat niemand nog met hem in zee wil.
Nou, neem van mij aan dat ze in de rij staan.
Want ik ben niet de enige narcist in de wereld van aandachttrekkers, er zijn er duizenden.
Als er geschitterd kan worden in die magische rode ring of op een podium is haast niemand selectief.
Ik zag artiesten in kleine circussen werken die voorheen zeiden dat nooit of te nimmer te gaan doen.
Maar soms breekt nood de wet.
En lang niet altijd financieel. Ook omdat sommigen gewoon moeten vlammen al is het in de kleinste tent, terwijl ze voorheen in gerenommeerde zaken stonden.
Ik schrijf deze column terwijl ik zo nu en dan even op Facebook kijk of er likes zijn bijgekomen dat begrijpen jullie wel.
Ik heb zowel in het circus als in het theater gezien dat mensen die elkaar naar het leven stonden gewoon weer door één deur gingen een half jaar later.
De drang om mee te doen is gewoon te groot.
Vergeten en vergeven is in de artistieke wereld een veel voorkomend gegeven.
Moet ook wel, want driekwart van hen zijn aparte lieden met een dikke gebruiksaanwijzing.
De meesten wijken een beetje af van het standaard mens zijn.
Maar al met al vind ik het ook wel mooi, want aan rancune hebben we niets en elkaar voor altijd mijden is best vervelend.
Ook ik ben niet verschoond van enkele foutjes (hoewel te bagatelliseren) maar ik ben toch blij met de schaarse – maar trouwe – vriendenkring om mij heen.
Tot de volgende keer.
