Sommige circusvoorstellingen zijn goed. Sommige zijn bijzonder. En heel soms is er een voorstelling die je vanaf de eerste minuut vastpakt en pas weer loslaat wanneer het applaus al lang verstomd is. Waterfield, de nieuwe productie van het Britse Giffords Circus, behoort zonder twijfel tot die laatste categorie.
Sterker nog: dit zou zomaar eens één van de beste Giffords-producties van de afgelopen jaren kunnen zijn.
Dat klinkt als een groot compliment. En dat is het ook.
Wie Giffords Circus kent, weet dat het gezelschap al jarenlang een unieke positie inneemt binnen de internationale circuswereld. Het is geen traditioneel circus, geen theaterproductie en ook geen moderne circusvoorstelling zoals we die uit Frankrijk of Canada kennen. Giffords creëert een eigen universum waarin circus, muziek, humor, vormgeving en storytelling samensmelten tot iets wat nergens anders bestaat.
Met Waterfield lukt dat misschien wel beter dan ooit.
Vanaf het moment dat jongleur Sonny Caveagna de voorstelling opent, zit het tempo er direct goed in. Sonny speelt een van de dierlijke bewoners van het Waterfield-universum en combineert zijn jongleerwerk met een heerlijke dosis fysieke humor en karakterspel. Het vormt de perfecte entree in een voorstelling die voortdurend bruist van energie.
De muzikanten zijn geweldig
Maar wie echt vanaf het eerste moment indruk maakt, is de huisband. Want wat is die band goed.
Onder leiding van een zestal muzikanten en zangeres Jenna Dearness-Dark ontstaat een muzikale soundtrack die de voorstelling voortdurend vooruit stuwt. Pop, rock, folk en klassiek vloeien moeiteloos in elkaar over. Van Led Zeppelin tot Madness, van folkmuziek tot Kate Bush.
Vooral wanneer Jenna Dearness-Dark tijdens het luchtnummer van de Cienna Sisters Wuthering Heights inzet, gebeurt er iets bijzonders. Haar stem lijkt soms angstaanjagend dicht bij het origineel van Kate Bush te komen. Het resultaat is een van die zeldzame circusmomenten waarop techniek, muziek en emotie volledig samenvallen. Kippenvel.
Het decor van Waterfield is geïnspireerd op het Engelse platteland en de dierenwereld uit klassiekers als The Wind in the Willows. Het speelvlak is gevuld met wuivende grassen, rietkragen, paddenstoelen en mistige lichtaccenten. De kostuums van Takis zijn zoals altijd een feest voor het oog: fantasierijk, kleurrijk en tot in detail uitgewerkt.
Regie en choreografie
Wat Waterfield echter echt bijzonder maakt, is de enorme hoeveelheid beweging die continu door de voorstelling stroomt.
Regisseur Cal McCrystal begrijpt als geen ander dat circus meer kan zijn dan een opeenvolging van losse acts. Vrijwel voortdurend gebeurt er iets in de piste. Figuren bewegen door elkaar heen, reageren op elkaar, verschijnen onverwacht uit een hoek van de tent of duiken ineens op tussen het publiek.
Choreografisch barst de voorstelling uit zijn voegen. Dat zorgt ervoor dat Waterfield nooit stilvalt en voortdurend levendig aanvoelt.
Gooien met mensen en messen
Ook de Ethiopische Addis Ababa Troupe levert een indrukwekkende bijdrage. Hun acrobatische groepswerk is spectaculair, snel en technisch van hoog niveau. Met een schijnbare achteloosheid worden lichamen de lucht in geslingerd en opgevangen alsof de zwaartekracht even buiten werking is gesteld.
De messenwerpers van Jasters zorgen vervolgens voor een klassiek circusmoment van absolute klasse. Hier geen moderne franje, maar pure spanning. De hele tent houdt de adem in terwijl messen rakelings langs hun doel vliegen. Simpelweg vakwerk. En een tikje grappig om de mannelijke helft in de vorm van een vos aan het werk te zien.
Dieren
Bijzonder mooi is ook de rol die de dieren in Waterfield krijgen. Een majestueus Shire-paard, een kleine pony en een gans verschijnen in de voorstelling. In een tijd waarin dieren in het circus in Engeland steeds gevoeliger liggen, kiest Giffords niet voor spektakel of trick-riding, maar voor sfeer en verwondering. De dieren maken onderdeel uit van de wereld die wordt gecreëerd en juist die bescheiden aanpak werkt verrassend goed. Vooral de jongste bezoekers reageren zichtbaar verrukt.
En dan is er nog de finale.
Het Wheel of Death. Of beter gezegd: de Valencia Flyers. Al meerdere jaren behoort deze act tot de absolute wereldtop, maar in de setting van Giffords Circus komt het nummer misschien nog wel beter tot zijn recht dan elders. Hoog boven de piste draaien de gigantische wielen steeds sneller rond. Eerst wordt er in gelopen. Vervolgens erbovenop. Daarna zonder zicht. Zonder enige vorm van beveiliging.
Het is een act die tegelijkertijd fascineert en beangstigt.
Je wilt kijken. Je durft bijna niet te kijken. En precies daarin schuilt de kracht. De spanning is zo groot dat je letterlijk voelt hoe honderden bezoekers tegelijkertijd hun adem inhouden. Wanneer uiteindelijk de laatste sprong wordt gemaakt, volgt een explosie van opluchting en enthousiasme.
Waterfield bewijst opnieuw waarom Giffords Circus zo geliefd is. Niet omdat het de grootste acts heeft. Niet omdat het de modernste technologie gebruikt. Maar omdat het iets veel moeilijkers voor elkaar krijgt.
Het creëert een wereld. Een wereld waarin muziek, humor, acrobatiek, dieren, vormgeving en emotie volledig samensmelten. Een wereld waar je twee uur lang onderdeel van mag zijn. En wanneer je na afloop de tent uitloopt, blijft dat gevoel nog lang hangen.
Eindoordeel: ★★★★★
