Je hebt als schrijver als doel iets over te brengen dat tot de verbeelding spreekt…
Bij het lezen van bijvoorbeeld een roman krijgt men beelden in het hoofd; “zó het eruit had kunnen zien…”
Dat maakt voor velen lezen interessanter dan bijvoorbeeld een film.
Wat ik nu op de lezers wil overbrengen is de speciale avondvoorstelling van het Noord-Hollands Kerstcircus in Heerhugowaard, afgelopen dinsdag.
En dat is verdomd moeilijk voor je te zien als je er niet zelf bij was.
Noord-Hollands Kerstcircus. (Foto door Frens te Kiefte)
We kunnen het rustig het ‘circusgala of the year’ noemen en het gebeurde niet in Parijs, niet in Stuttgart, niet in Wenen maar doodgewoon in een piepkleine circustent tussen een paar flats in het Noord-Hollandse Heerhugowaard.
Hier gebeurde iets extreem speciaals met een tot de laatste plek gevulde voorstelling, waarbij een groot deel van de Nederlandse circuswereld was uitgenodigd. En ook daadwerkelijk kwám.
Het is eerder deze week op dit platform al geschreven in de recensie; dat er een show staat waar zelfs sommige reusachtige circussen wat van kunnen leren behoeft geen tweede ronde.
Het gaat om de beleving waar veel circussen het vaak over hebben of zoals de laatste trend ‘betovering”
Je kan het van de daken schreeuwen maar is nergens te koop.
Dat kan alleen als je een maker hebt die al jaren met een idee loopt en tegen beter weten in zijn eigen zin doordrijft en daarbij voor de volle honderd procent slaagt in wat hij voor ogen had.
Zelfs in Carré klappen de mensen geen vijf minuten lang en zelfs in Carré staat men langzaam op bij de finale wat hier in Heerhugowaard in anderhalve seconde gebeurde. Er kwam geen einde aan het applaus tot spreekstalmeester Martijn Martell besloot dat sommigen de laatste bus moeten halen, dus kapte hij af.
Noord-Hollands Kerstcircus. (Foto door Frens te Kiefte)
Natuurlijk spelen bepaalde niet nader te noemen emoties momenteel een rol maar ik heb nog nooit eerder meegemaakt dat minimaal driekwart van de aanwezigen met tranen in de ogen stond.
Davy Soeurt besefte niet wat hier gebeurde en dat zal in de loop der dagen wel bij hem binnenkomen.
Zijn extra grappen gericht op deze aparte avond waren honderd procent cabaret zoals de opmerking waarbij hij dacht dat de spreekstalmeester Tonie Teutenberg was, waarop Martijn Martell uiterst ad rem reageerde “dat die er niet was omdat hij nog naar de slijterij moest”.
Een adremheid van de uiterste A-klasse door beiden.
Het is simpel.
Ik probeer dit stuk af te sluiten met de juiste woorden maar kan ze niet vinden. Soms zijn er geen woorden.
