“Niet zo sterk?” Integendeel. Vooraf werden we gewaarschuwd. Van meerdere kanten klonk in Parijs: “De A-voorstelling is niet zo sterk. Echt een tegenvaller.” Ik heb oprecht geen idee waar die conclusie vandaan kwam.
Show A van Festival Mondial du Cirque de Demain was zaterdagavond 21 januari 2026 een voorstelling van uitzonderlijk niveau. De sfeer in het theater was elektrisch. Circusstudenten van over de hele wereld, programmeurs, artistiek leiders en scouts vulden de zaal. Dat voel je. Dat hoor je. Dat tilt acts omhoog.
En wat er op de vloer gebeurde? Dat was simpelweg topcircus.
Matìas Muñiz Del Rio – jongleren met een extra laag
Al vroeg in de voorstelling verschijnt Matìas Muñiz Del Rio met een mysterieus voorkomen op het toneel. Zijn uitstraling is ingetogen, bijna sereen. En dan gebeurt er iets onverwachts: hij jongleert met drie armen.
Die verrassende derde arm – dramaturgisch slim geïntegreerd – geeft de act een extra dimensie. Wat eerst klassiek oogt, krijgt plots een vervreemdend karakter. Daarnaast is het jongleerwerk achter zijn rug technisch foutloos en loepzuiver uitgevoerd.
Dit is geen gimmick. Dit is concept en techniek die elkaar versterken.
Lucas & Natalia – techniek ontmoet timing
Een van de meest complete acts van de avond kwam van Lucas en Natalia, beiden alumni van Codarts Circus Arts. Een klein Nederlands tintje dus op Parijse bodem.
Hun acrobatiek is technisch ijzersterk. Maar wat hen onderscheidt, is hun gevoel voor timing en humor. De running gag is briljant eenvoudig: Lucas doet alsof hij dood is, Natalia schrikt en zakt zogenaamd flauw in elkaar, Lucas denkt dat zij écht buiten bewustzijn is en valt zelf weer om. En zo blijft het spel zich ontwikkelen.
De twee weten acrobatische precisie en fysieke comedy op meesterlijke wijze te verbinden. De zaal reageerde massaal en beloonde hen met een staande ovatie.
Eerlijk? Dit duo had zonder discussie in de bronzen-zilveren-gouden prijsmolen mee mogen draaien.
Trio Rig’Humaine – kracht in verstilling
Het Canadese Trio Rig’Humaine bracht een minimalistische maar indrukwekkende luchtact. Aerial hoop, haarhang, complexe poses en een onuitputtelijke fysieke kracht, uitgevoerd op ingetogen klassieke muziek.
Geen spektakel om het spektakel, maar pure concentratie. Hun beheersing en onderlinge vertrouwen maakten de act tot een van de meest stijlvolle momenten van de avond.
Poésie Tribale – trapeze als dramaturgie
De vliegende trapeze van Poésie Tribale was misschien wel het meest besproken onderdeel van Show A.
Laten we eerlijk zijn: tijdens deze zaterdagvoorstelling ging er best veel mis. Er waren gemiste vangsten en momenten waarop een herkansing niet ondenkbaar was geweest.
En toch.
Wat deze veertienkoppige groep neerzet, is zó ambitieus dat je ogen tekortkomt. Dit is geen klassieke trapeze-act die draait om de drievoudige salto, glitterkostuums en bombarie. Dit is trapeze met een dramaturgische lijn.
De groep begon pas in de zomer van 2025 met de voorbereidingen. Het zijn geen doorgewinterde trapeze-specialisten, maar artiesten met uiteenlopende achtergronden die zich in dit project hebben vastgebeten.
En dat voel je.
Gekleed in donkerrood met geschminkte rode strepen lijken ze mythische figuren. Er gebeurt constant iets: enorme sprongen van rechts naar links, trapezewerkers die omhoog worden getakeld door een ingenieus hijssysteem, anderen die langs een truss-constructie omhoog en omlaag klimmen. Van spectaculaire salto’s tot een adembenemend spel van flyers en catchers op verschillende plekken in de trapezeconstructie.
Het is collectieve energie. Collectieve risico’s. Collectieve ambitie. Met meer training kan dit uitgroeien tot een absolute wereldact. Maar zelfs in deze fase was het indrukwekkend!
Conclusie
Show A werd vooraf afgeschreven. Onterecht.
Wat we zagen was een voorstelling vol diversiteit, risico en artistieke lef. Geen veilige keuzes. Geen voorspelbaarheid. Wel jonge makers die iets willen zeggen. En precies dát is waar Cirque de Demain om draait.
