Eindelijk eens een gesprek waarin iemand geen blad voor de mond neemt. Ik had bij elk antwoord het gevoel dat Willy zei wat hij werkelijk dacht, zonder iemand daarmee te kwetsen. Dat maak ik in het circuswereldje weleens anders mee.
Ik ken er genoeg die van overdrijven, bagatelliseren en de boel mooier voorstellen een complete circusact kunnen maken. Bij sommigen is de waarheid zo lenig dat je haar zo een eigen nummer kunt geven. Willy Soeurt is een nuchtere vent. En ja, hij kijkt verdomd vaak op dezelfde manier naar de dingen als ik.
Zijn tweede editie van het Noord-Hollands Kerstcircus in Heerhugowaard komt eraan. Tijd om met hem terug te kijken op die eerste editie en eens te horen wat hij met de volgende van plan is. Het gesprek begon bij zijn toekomst.
Willy:
“Mijn toekomst is een beetje onzeker. Ik ben 57 en word hoogstwaarschijnlijk geen 70. Afgelopen jaar is er kanker bij me geconstateerd. Eerst was de prognose terminaal. Inmiddels hebben ze het over nog vijf, zes, misschien zeven jaar. Ik wil de dromen die ik altijd heb gehad nog wel waarmaken. Een mooi jaarlijks wintercircus, met een voorstelling die zo goed is als het publiek van een circus mag verwachten”.
Alfons:
“Afgelopen jaar was de eerste editie. Er kwamen 2.500 bezoekers. Tevreden?”
Willy:
“De kosten waren hoger dan de inkomsten. Je mag eerlijk weten dat er 30.000 euro bij moest. Toch lig ik daar geen seconde wakker van. Ik heb de mensen die er waren stuk voor stuk iets moois gegeven. En zoals jij net zei, draai je het eerste jaar vaak verlies, speel je het tweede quitte en maak je vanaf het derde winst. Dit jaar krijgen we in ieder geval een grotere tent”.
Alfons:
“Vorig jaar konden er tweehonderd mensen in en dit jaar worden dat er ruim het dubbele. Op de beste dagen, zoals met Kerst, kun je dan een stuk meer mensen kwijt”.
Willy:
“Klopt. Het podium blijft zoals het afgelopen jaar was, dus we proberen die intimiteit te behouden. Ik heb weer een mooi programma en ben bezig een prachtige openingsscène uit te werken. Daar heb ik veel plezier in”.
Alfons:
“Je hebt in dit gesprek al een paar keer gezegd dat je dit niet alleen voor het geld doet”.
Willy:
“Er moet uiteindelijk natuurlijk brood op de plank komen, maar met de jaren die ik nog heb, wil ik ook mooie dingen doen. Ik vind de kwaliteit het belangrijkst, en de sfeer waarin alles gebeurt telt voor mij ook zwaar. Dat geldt zeker voor de mensen met wie ik werk. Ik eet liever een broodje minder, als mijn show maar goed is. Voor volwassenen én voor kinderen”.
Alfons:
“Dat geldt ook voor je eigen optreden als clown Davy. Ik vind je eerlijk gezegd meer een clown voor de ouders dan voor de kinderen. Volgens mij had je ook stand-upcomedy kunnen doen”.
Willy:
“Nee hoor, ik ben een clown voor allebei. En stand-up is trouwens niks voor mij. Geef mij maar zo’n ouderwetse clown die weet hoe hij mensen moet vermaken. Of ik zelf zo’n goeie ben? Nou, dat vind ik zelf eigenlijk niet”.
Alfons:
“Toch heb ik afgelopen winter enorm van je genoten. Die droogheid waarmee je het je strot uitgooit, ligt me wel. Wie zijn jouw favoriete clowns?”
Willy:
“Op één staan de Rastelli-clowns. Maar er waren er zoveel. De Rivolino’s ook. Ach, eigenlijk gewoon dat echte ouderwetse werk. Daar wil en kan ik me niet aan meten”.
Alfons:
“Met de juiste aangever ben je echt een goede clown. Die heb je ook nodig. André van Duin had vroeger Frans van Dusschoten. Dat waren volgens mij zijn beste tijden. Jij hebt nu Martijn Martell”.
Willy:
“Martijn is gewend solo te werken en dat merk je. Dit jaar gaan we kijken of hij het aangeven wat anders kan aanpakken. Ik werk ook graag met Kevin van Geet. Die kan ik soms helemaal gek maken, en dat werkt dan weer lekker bij het publiek”.
Alfons:
“Zeg trouwens even tegen Martijn dat hij die hoed thuislaat. Haha. Hij is er weer bij en ziet het echt als zijn uitje van het jaar. Voor de toetsenist geldt hetzelfde. Die was afgelopen jaar een voltreffer, zeker in die kleine tent. Met één muzikant had de hele show toch een mooie, muzikale lijn”.
Willy:
“Ja, hij is er dit jaar weer bij”.
Alfons:
“Wil je de vorige show dit jaar overtreffen?”
Willy:
“Aan de ene kant wel, maar ik moet ook op de centjes letten. Afgelopen jaar had ik genoeg spaargeld om een eventuele klap op te vangen. Nou, die klap kwam ook. Uiteindelijk is dat niet de bedoeling. Het zou zelfs leuk zijn als er wat overblijft. Met goeie artiesten kun je een goed programma maken. Dat hoeven echt niet de duurste te zijn. De kosten gaan dit jaar sowieso met zo’n twintig procent omhoog, maar de toegangsprijs blijft hetzelfde”.
Alfons:
“Net als ik ben je geen liefhebber van Social Deal”.
Willy:
“Als je dat twee jaar doet, kun je niet meer terug. Ik wil geen kaartjes voor vijftien euro verkopen. Dan kies ik liever voor een mooie actie in Heerhugowaard zelf, zoals dit jaar met de winkeliers. Ik geloof erin dat je je reputatie rustig opbouwt en elk jaar duizend bezoekers meer trekt. Wel voor een prijs die betaalbaar en vooral eerlijk is. Dus zonder eerst de gewone prijs op te schroeven om de korting mooier te laten lijken”.
Alfons:
“Je bent behoorlijk nuchter over je eigen prestaties als artiest”.
Willy:
“Weet je, ik ben de derde generatie in de familie die iets met circus doet. Mijn opa knutselde op zolder een woonwagen in elkaar en kocht op een gegeven moment een echte. Hij trok langs boeren en pleinen om poppenkast te spelen. Mijn vader en zwagers kwamen eigenlijk pas echt in het circus terecht. Ik groeide op bij Circus Piste van Willem Boekschoten. Mijn vader was er in het begin al bij, in 1972 of zo. Ik was alleen te lui om te oefenen zoals echte circuskinderen dat doen dus kon niks”.
Alfons:
“En dan blijft er maar één ding over”.
Willy:
“Juist. Een rode neus opzetten. Ik maak me geen illusies over hoe goed ik ben als clown, maar ik heb er goed mijn brood mee kunnen verdienen”.
Alfons:
“Een paar jaar geleden zag ik jou en Jofri Boekschoten met de clownsentrée ‘Bijtje, bijtje’ in het wintercircus in Hilversum. Eerlijk waar, en je weet dat ik geen slijmjurk ben, ik vond het beter dan Fumagalli. Rob Ronday was toen ook een prima tegenspeler”.
Willy:
“Dat is een mooi compliment. Jofri heeft ervoor gekozen zo weinig mogelijk schmink te gebruiken. Ik klieder mijn hele gezicht vol. Wel veel meer werk, haha. Ik ben een klassieke clown, zoals ik vind dat een clown hoort te zijn”.
Alfons:
“Geen rukclown die iemand uit het publiek plukt om te gaan touwtjespringen”.
Willy:
“Heb ik ook gedaan. Soms heb je geen aangever en moet je toch wat, hè”.
Alfons:
“Had je graag een vast clownstrio gehad?”
Willy:
“Allemaal gezeik. Tegen de tijd dat het lekker loopt, is er weer eentje weg. Nee, ik bied mezelf aan. De ene keer tref ik het met een goeie presentator als tegenspeler, de andere keer wat minder. Met Maurice Veldkamp kan ik trouwens ook lekker werken”.
Alfons:
“Je bent een tevreden mens. Dat vind ik mooi. Maak je je druk om wat er momenteel allemaal speelt? We hebben allebei mooie tijden meegemaakt, maar het is tegenwoordig toch een rare tijd”.
Willy:
“Niet echt. Ik denk er heus weleens over na, maar zolang ze mij met rust laten, vind ik het best”.
Alfons:
“Ik schrijf columns voor Circusweb. Zeg eens eerlijk, lees je ze weleens?”
Willy:
“Niet altijd, maar ik lach me vaak helemaal het schompes. Ik hoor weleens dat sommigen zich voor aap gezet voelen. Dat snap ik niet zo. Het is toch allemaal betrekkelijk? Een beetje gein hoort erbij”.
Alfons:
“En als ik jóú te pakken neem?”
Willy:
“Dan ben ik de eerste die lacht”.
Alfons:
“Je staat mooi in het leven. Ik zal eerlijk zijn. Toen ik je een paar jaar geleden voor het eerst ontmoette, zag ik meteen dat er van jou geen twaalf in een dozijn gaan. Ik vond je toen een beetje negatief overkomen. Of liever gezegd, nonchalant. Nu ik je wat beter ken, zie ik dat je als clown ook zo bent. In de piste werkt dat prima. Je bent behoorlijk droog, en dat vind ik nou juist leuk. Ben je weleens jaloers op anderen?”
Willy:
“Nee. Nou ja, ik zie natuurlijk weleens iets waarvan ik denk dat ik het ook wel zou willen. Maar ik ben eigenlijk heel tevreden met mijn leventje”.
Alfons:
“Ik kom naar Heerhugowaard en doe weer verslag voor Circusweb”.
Willy:
“Je bent altijd welkom. En nu ga ik shoarma halen. Man alleen, hè. Ik eet elke dag buiten de deur. Ik heb een leuke vriendenkring, dus ik zit nooit in mijn eentje”.
